Ouders vertellen

Yoshi
Het is al een poos geleden dat Yoshi als één van de eersten kwam logeren bij Purusha. Eerst heel voorzichtig één nachtje om vertouwen te krijgen in de situatie. Het loslaten is voor een ouder geen makkelijk proces, mede omdat Yoshi diabetes en een glutenvrij dieet heeft.
 

Met een lijst wat hij wel en niet mag en een goede overdracht is Yoshi met veel zin begonnen aan de nieuwe stap en hij genoot vanaf het eerste moment! De begeleiding is echt professioneel en het insuline spuiten en dergelijke verloopt dan ook zonder problemen. Wat voor Yoshi erg positief is, is dat hij bij Purusha ''super'' ingestelde bloedsuikerwaarde heeft, zo mooi heeft hij ze thuis niet. Het komt door de sfeer, de rust en de yogaoefeningen. Dit maakt dat hij mooi in balans is.Dat er 24 uur dezelfde begeleiding is, geeft mij de mogelijkheid om de zorg makkelijker over te dragen. Dat is tevens de reden, waarom ik juist voor Purusha kies en niet voor een ander logeerhuis.
 

Yoshi geniet nog elke keer, hij gaat van vrijdag middag tot zondag middag.
Ze doen elk weekend samen boodschappen op de markt en kopen daar lekker vis.
Deze vaste dingen geeft ze houvast, maar daarnaast ondernemen ze ook veel verschillende activiteiten. Zwemmen, naar de film en wandelen op de heide en het speelbos (zijn favoriet).
 

Het logeren is voor Yoshi belangrijk, zodat hij zich met soortgenootjes kan vermaken. De zussen van Yoshi gaan nu ook hun eigen leven opbouwen en hij ook.

Naar het indianenkamp komt hij ook al jaren, hier ontmoet hij elk jaar weer zijn vrienden.

Nu Yoshi werkt (houtwerkplaats) ontmoet hij zijn grote vriend uit zijn schooltijd nog ieder jaar tijdens het kamp. Het is of ze elkaar nog elke dag zien, hun spel gaat zo weer door. Voor ons en voornamelijk Yoshi is het een prettige aanvulling in zijn leven.
 

"Purusha":
- Vertrouwd
- Veilig
- Sfeer
- Rust
- Ontspanning
- Veel plezier samen
 

Marielou
(moeder van Yoshi)

Guido
Zondagmiddag, drie uur. Guido is naar Purusha en komt over een paar uurtjes weer thuis. Nog snel even een wasje wegstrijken zodat ik straks gezellig met hem op de bank kan bijkletsen. Z'n vader heeft het hele weekendrelaas dan al heel gedetailleerd te horen gekregen, want zodra ze straks het paadje in Hellendoorn afrijden begint Guido te vertellen:
 

“Vrijdagmiddag eerst met de bus van school naar huis. Toen met mama en appeltaart naar logeerhuis. Op tijd. Met Marco en Anita thee gedronken. Toen kwam Stephanie. Mama weg.” De rest hoor ik straks, maar kan me er al wel wat bij voorstellen. Angie zou er inmiddels zijn, Remie en Stef. Ze gingen samen eten aan de grote tafel. Guido had zich voorgenomen mee te helpen met koken en tafel dekken, maar misschien is hij met Stef gaan spelen. Na het eten hebben ze een spelletje gedaan of een video gekeken. Drinken met de appeltaart die Guido samen met zijn PGB-begeleider had gebakken, omdat hij binnenkort jarig is.
 

Op zaterdag heeft hij uitgeslapen of heeft Stef hem wakker gemaakt? Hij is wat jonger en houdt nog niet zo van uitslapen. Dat snapt Guido wel, maar hij wil het toch wel graag geregeld doen zonder Stef te kwetsen. Gelukkig had Anita bij aankomst op vrijdagmiddag de hint begrepen, waardoor Guido gerustgesteld was.
 

Ergens in het weekend wordt er 'ontspannen'. Licht slissend spreekt hij het woord uit waardoor het heel vertederend klinkt. Guido is inmiddels een massagespecialist geworden waar we thuis ook dankbaar gebruik van maken.
 

We zochten drie jaar geleden een logeerhuis+. Niet in de eerste plaats ter ontlasting van ons als gezin, maar als inleiding voor zijn uithuisplaatsing straks, over heel veel jaren. Een plek waar Guido zich leert aanpassen in een groep en ondertussen het nodige opsteekt. Hij kwam er in een fase, waarin hij zich niet prettig voelde. Hij liep letterlijk met zijn hoofd naar beneden, was passief. Het ging niet goed op zijn toenmalige school, maar ook had hij in zijn eerste logeerhuis in onze eigen regio een negatieve ervaring opgedaan. Samen met Anita en Adelaide konden we onze zorgen daarover delen. Inmiddels zit Guido op een andere school en is het tij ten goede gekeerd. En bij Purusha komt hij elke vier weken thuis en beleeft er dan een topweekend.
 

Martha en Frans
(ouders van Guido)

Marlies
De zon breekt net door als maandagmorgen rond kwart voor acht het busje voorrijdt. Marlies stapt vrolijk in en gaat op weg voor een gezellige werkdag op het DAC van Purusha in Hellendoorn.

Nadat ze aan het eind van haar schooltijd aan het speciaal voortgezet onderwijs op verschillende plaatsen stage had gelopen, was er voor haar geen twijfel meer: Purusha in Hellendoorn was het helemaal! Aardige mensen, leuke activiteiten, een veilige en vertrouwde sfeer en dikke pret met de andere deelnemers, die net als zij het Syndroom van Down hebben. En zo gaat onze Marlies, een gezellig meidje van 23, nu al vier jaar lang iedere morgen vrolijk de bus in op weg naar Hellendoorn en komt ze 's middags na haar werkdag ook weer even vrolijk thuis.
 

Wat ons als ouders aansprak van Purusha was inderdaad de veilige en vertrouwde sfeer, maar vooral ook het idee dat het werk er niet prestatiegericht is en dat er geen strakke deadlines zijn. Iedere deelnemer mag in zijn eigen tempo en met zijn eigen mogelijkheden aan het werk. Je zou denken dat dat beperkingen oplevert voor de ontwikkeling van je kind, maar het werkt precies andersom: juist omdat er geen druk op wordt gelegd, zie je hoe je kind ineens nog veel meer blijkt te kunnen dan je had gedacht! Je weet en voelt dat je kind hier op haar plaats is.

En dat blijkt ook duidelijk uit de verhalen van Marlies zelf als ze vertelt over haar werk. Van de vele gevarieerde activiteiten is het koken duidelijk favoriet (“…vooral omdat je dan ook zelf mag proeven!”). Maar ook het dagdeel bos-en-hout, waarbij ze lekker buiten bladeren harken of eikelootjes trekken, vindt ze fijn (“…lekker sjouwen met de kruiwagen of jezelf laten rijden...”). Bij muziek vindt ze vooral het dansen op Afrikaanse muziek heerlijk, bij tuin-en-dier is ze druk bezig geitje Zwartje tam te maken, bij huishouding vindt ze het een uitdaging de logeerbedden weer netjes en fris op te maken voor de nieuwe gasten en bij creatief en atelier is tot nu toe het maken van wollen kuikentjes (“…zo zacht en donzig…”) één van de hoogtepunten geweest.
 

Vrijdags is er de weekafsluiting. Dan gaan ze geregeld samen zwemmen, is er een ontspannende voetmassage of spelen ze gezellig spelletjes met elkaar. Daarna komt Marlies voldaan naar huis en begint het weekend. En zelfs dan kan ze bijna niet wachten totdat 's maandags rond kwart voor acht het busje weer voorrijdt en zij weer in kan stappen en op weg gaat voor weer een gezellige werkdag…………
 

Marion (moeder van Marlies)