Recent stond er een artikel in de krant naar aanleiding van de euthanasie wet. In dit artikel haalt de journalist een vrouw aan die van mening is dat de geregisseerde dood prettiger is voor zowel de degene die sterft als voor de nabestaanden. Op het eerste gezicht lijkt dit misschien ook wel mooi, omdat we dan meer controle over de dood lijken te hebben. Want hoe je het ook wendt of keert, vrijwel alle mensen zijn bang voor de dood, behalve misschien degene die een bijna dood ervaring heeft meegemaakt en met fijne herinneringen eraan is teruggekomen.
Het is tegenwoordig in Nederland ook vrij gewoon geworden dat mensen morfine krijgen bij het stervensproces en dat wordt dan gemotiveerd met het argument dat we niet willen, of niet kunnen aanzien dat iemand pijn lijdt. Alsof het ergste wat iemand kan overkomen de pijn van het sterven is en dat wil je niemand aandoen, zeggen we dan. Dat lijkt ook weer humaan en zeer medelevend, maar nog niet zo lang geleden was het gebruik van morfine zeer sterk beperkt. Nu sterven er geregeld mensen aan een overdosis morfine en de nabestaanden en familieleden geloven en hopen dat het een prettige dood voor de stervende is. Men denkt dat het zo prettiger is om te sterven.
Dit schetst echter een totaal verkeerd beeld van de dood, want de dood is net zo normaal als het geboren worden. Het geboren worden doet het kind onbewust pijn, maar het stervensproces maken veel mensen wel bewust mee en is voor de meesten zeer pijnlijk. Bij vrijwel iedereen is het sterven een proces dat al vele jaren voor de feitelijke dood in gang wordt gezet. Langzaam aan worden de lichamelijke krachten minder en minder en het lichaam krijgt kwalen, aandoeningen of erger. Vlak voor de dood kan dit ook behoorlijk confronterend zijn en kan de stervende meemaken dat hij bijvoorbeeld controle verliest over de meest elementaire functies. Zoals praten, denken en niet te vergeten de zindelijkheid. Vaak worden mensen op het laatst incontinent en vooral dàt wordt als behoorlijk vervelend ervaren.
Het lijkt dus ook heel prettig dit soort dingen niet bewust te hoeven ervaren als je mag kiezen voor een min of meer zelf gekozen dood op een - ook met mate - door jezelf bepaald moment en plaats. Geen pijn, geen gedoe, maar rustig inslapen. Mooi toch!
Vanuit de Yoga wetenschap kijken we totaal anders tegen het sterven aan, omdat elk mens immers tijdens het sterven niet dood gaat. Er zijn ook meer dan genoeg boeken geschreven waarin staat dat ieder mens niet sterft. Daarnaast zijn er ook vele getuigenissen van mensen met bijvoorbeeld een bijna-dood ervaring die zeggen dat ze de dood als iets moois hebben ervaren. Ze wilden zelfs niet terug! Veel mensen om hen heen reageren daarop echter met ongeloof en gaan daarna verder met de orde van de dag.
Het grote probleem is dan ook het massale geloof dat doodgaan het einde is, dat het een laatste oordeel zou zijn, een afscheid van het leven, enzovoorts. Dat we niet doodgaan, maar een lichaam verlaten is een levend feit. De meeste mensen zijn echter niet met dit denkbeeld grootgebracht en kunnen het dan ook niet geloven. Er zijn ook genoeg bewijzen voor te vinden, maar we lopen tegen de gangbare, Westerse mening op dat reïncarnatie niet zou bestaan. Na de dood zou er niets meer zijn.
Ieder mens is een ziel, is een eeuwig leven, dat zich in elk leven iets verder ontwikkelt. Van leven naar leven wordt ieder mens wijzer, krijgt hij meer kennis van het leven op Aarde. Nadat het ene lichaam is afgelegd, ontvangt die ziel in een volgend leven een ander lichaam en leeft onder andere omstandigheden in dat nieuwe lichaam verder. Het is beslist niet zo dat iemand terugkomt als een mier of een of ander dier, of een brandnetel als iemand in zijn leven buitengewoon vervelend of negatief is geweest. Evenzo wordt je niet in een volgend leven beloond met een rijk leven als je nu netjes en oppassend leeft.
In de filosofie van de Yoga en volgens de reïncarnatie theorie werkt ieder mens aan zichzelf en maakt daartoe steeds allerlei dingen in zijn leven mee. Daar zijn ervaringen bij die meer inzicht in het leven op aarde geven en van werkelijk belang zijn, maar er zijn ook vele ervaringen die er weinig of niets aan toevoegen. Dat zijn slechts herhalingen. Zo kunnen mensen vele levens bezig zijn met hetzelfde.
De dood is in de meeste gevallen een pijnlijke gebeurtenis. Hoe anders zou het zijn als men pijn lijden als een gegeven zou kunnen aanvaarden. Het is ook iets van de laatste jaren dat men probeert te voorkomen dat iemand pijn lijdt bij het sterven.
Vanuit de Yoga wetenschap gezien is pijn lijden bij het sterven echter functioneel. De mens heeft zich aan het leven op Aarde gehecht en moet het nu weer voor kortere of langere tijd loslaten. Dat kost energie en dat loslaten doet pijn. Het is alleen maar de angst voor de dood die het stervensproces tot zo'n speciale en zware gebeurtenis maakt. Door onwetendheid denken en geloven de meeste mensen dat er niets meer is en dat je zelfs in de hel of iets dergelijks kunt komen. Net zoals de hemel bestaat de hel echter alleen maar in ons denken. Onze projecties manifesteren dat waar we in geloven.
Hoe bewuster iemand sterft hoe beter dat is, want op die manier wordt de gehechtheid aan het leven op aarde bij elk leven kleiner en zo werk je karma uit. Karma opbouwen en uitwerken is het belangrijkste en automatische gevolg van het leven op Aarde. Het is ook het karma dat iedere ziel bewust maakt van het eigenlijke en uiteindelijke doel van het leven op Aarde. Geboren worden en sterven horen daarbij.
Door de dood te accepteren zoals deze komt en te aanvaarden dat er allerlei pijnlijke zaken (kunnen) gebeuren maakt het stervensproces een buitengewoon diepe en zeer betekenisvolle ervaring. Niet afspreken dat bijvoorbeeld aanstaande donderdag om 13.00 uur iemands leven zal beëindigd worden, want dat is volledig tegen natuurlijk. Er zijn dan ook artsen, en dat staat ook in het bedoelde krantenartikel, die huiverig zijn bij het uitvoeren van euthanasie. Logisch, want intuïtief voelt iedereen wel aan dat je hier een natuurwet overtreedt. Het is niet gewoon om zelf te beslissen over het moment van sterven, ook al lijkt het allemaal nog zo mooi. De zelf gekozen dood is onnatuurlijk en heeft bij velen altijd weerstand opgeroepen.
De situatie bij het stervensproces heeft veel meer gevolgen dan men denkt. Bijvoorbeeld het gebruik van morfine bij het doodgaan kan ervoor zorgen dat de ziel terugkeert met een stevige gehechtheid aan verdovende middelen. Een verslaafde dus. Misschien is het toenemende gebruik van morfine in de medische wereld er wel de oorzaak van dat er geleidelijk aan in de loop van de afgelopen honderd jaar steeds meer mensen zijn gekomen die aan hard-drugs verslaafd zijn. Esoterisch gezien is dit helemaal niet onwaarschijnlijk, omdat de mens die sterft aan een overdosis morfine op het moment van sterven in een zeer stevige roes vcrkeerd. Dat gevoel kan meegenomen worden en zo een stukje karma worden. De verslaving aan die roes is een stukje karma geworden en dat wordt dan onbewust en bewust in het volgende leven gezocht, totdat het gevonden en herkend is.
Volgens de Yoga wetenschap is het de bedoeling de dood te aanvaarden als een fase van loslaten van het leven op Aarde en een zich voor bereiden op de terugkeer naar de innerlijke (geestelijke) wereld. Die wereld is net zo reëel als deze wereld hier op Aarde, alleen de meeste mensen geloven daar niet in. Net zoals het opgroeien tot een jonge volwassene ongeveer twintig jaar duurt, zo neemt het afscheid nemen van de Aarde in de meeste gevallen ook zijn tijd. Die tijd kun je gebruiken om het voorbij leven te evalueren en de lessen die je hebt gehad er uit te trekken. Dat is ontwikkeling en evolutie van de mens. Een dergelijke evolutie gaat alleen maar verder en er is geen grens aan. Wij denken slechts dat die grenzen er zijn.
Terug naar esoterie
